Με τον όρο κήλη εννοούμε την προβολή ή την πρόπτωση ενδοκοιλιακού οργάνου (συνήθως έντερο ή επίπλουν) δια μέσου ενός ευένδοτου σημείου του κοιλιακού τοιχώματος.Αναλόγως της εντόπισης της πρόπτωσης οι κήλες λαμβάνουν και την αντίστοιχη ονοματολογία. Τα συχνότερα σημεία δημιουργίας κήλης είναι ο βουβωνικός πόρος (βουβωνοκήλη), ο ομφαλός (ομφαλοκήλη), η λευκή γραμμή (επιγαστρική κήλη) και οι εγχειρητικές τομές (μετεγχειρητική κήλη).Πιο σπάνιες κήλες είναι η μηροκήλη, η κήλη του Spigel και οι εσωτερικές κήλες.
Αιτιολογία: Οι κήλες διακρίνονται σε συγγενείς και επίκτητες, με την δεύτερη κατηγορία να αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία. Τα βασικά αίτια δημιουργίας κήλης είναι η αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση και η εξασθένιση των κοιλιακών τοιχωμάτων. Συνεπώς καταστάσεις όπως η υπερβολική και απότομη άρση βάρους, ο παροξυσμικός βήχας, η χρόνια δυσκοιλιότητα, η παχυσαρκία και η υπερτροφία του προστάτη μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνιση κήλης. Παράλληλα ως προδιαθεσικοί παράγοντες μπορούν να χαρακτηριστούν η έλλειψη σωματικής άσκησης, η φυσιολογική φθορά λόγω γήρατος και η ύπαρξη χειρουργικών τομών.
Αντιμετώπιση: Μετά την εμφάνιση κήλης, η μόνη οριστική θεραπεία είναι η χειρουργική αποκατάσταση της κήλης. Στόχος της εκάστοτε επέμβασης είναι η ανάταξη του περιεχομένου της κήλης και η σύγκλιση και ενίσχυση του ευένδοτου σημείου του κοιλιακού τοιχώματος, συνήθως με την χρήση πλέγματος. Η απόφαση για το χρονικό διάστημα και τον τρόπο αποκατάστασης μιας κήλης, πρέπει να λαμβάνεται μετά από την πλήρη ανάλυση των κινδύνων και των πλεονεκτημάτων της κάθε μεθόδου.
Δυνητικά όλες οι κήλες έχουν μια μικρή πιθανότητα να παρουσιάσουν αυτό που ονομάζεται περίσφιξη της κήλης, μια επείγουσα κατάσταση κατά την οποία το προπίπτων όργανο δεν επανέρχεται εντός την κοιλιακής χώρας. Ο ασθενής το καταλαβαίνει λόγω του έντονου άλγους στην περιοχή, το οποίο συνοδεύεται με οίδημα και πιθανή ερυθρότητα. Η περίσφιξη της κήλη είναι μια επείγουσα κατάσταση, η οποία χρήζει πάντα άμεσης ιατρικής βοήθειας.
Η λήψη καλού ιατρικού και κοινωνικού ιστορικού θα πρέπει να βοηθήσει τον χειρουργό, έτσι ώστε να προτείνει την βέλτιστη λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος της κήλης. Συνεπώς , καθημερινή ενόχληση με την μορφή άλγους ή οιδήματος, αδυναμία απρόσκοπτης πραγματοποίησης της εργασίας ή της άθλησης, είναι παράγοντες που θα πρέπει να οδηγούν σε αποκατάσταση της κήλης. Τέλος αισθητικοί λόγοι ιδιαίτερα σε μεγάλες κήλες ή διαταραχές των κενώσεων και της ούρησης που σχετίζονται με την κήλη, είναι αντίστοιχοι λόγοι που θα οδηγήσουν τον ασθενή στο χειρουργείο.
Τεχνικές αντιμετώπισης: οι δύο βασικές τεχνικές είναι η ανοιχτή και η λαπαροσκοπική προσπέλαση, με την καθεμία να παρουσιάζει υπέρ και κατά, βασιζόμενες πάντα στην τοποθέτηση πλέγματος για την αποκατάσταση μιας κήλης. Η επιλογή της κάθε τεχνικής πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με το ιστορικό του ασθενή, όπως την ύπαρξη συμπαρομαρτούντων νοσημάτων και την παρουσία τομών από προηγούμενες επεμβάσεις. Τα τελευταία βιβλιογραφικά δεδομένα υποστηρίζουν την χρήση των λαπαροσκοπικών τεχνικών, οι οποίες προσφέρουν ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο, γρηγορότερη επάνοδο στην εργασία, χωρίς να υστερούν σε μακροχρόνια ποσοστά υποτροπής.
